menzil kaygısı

kışın kaloriferi, yazın klimayı kapatıp montla veya atletle araba sürdüren modern zaman çilesi. batarya yüzdesine bakmaktan yola odaklanamayan şoförlerin yaşadığı o ince tırsma hali. sırf bu yüzden istanbul ankara arasını uçakla giden elektrikli araç sahipleri tanıyorum.

kışın koltuk ısıtmayı açarken elin titremesine sebep olan, insanı durduk yere matematik profesörü yapan modern zaman hastalığı. sırf şarjı bitmesin diye otobanda tır arkasına takılıp rüzgar tüneli kovalayan koca koca adamlar gördü bu gözler.

klimayı kapatıp kışın ortasında montla araba kullandıran, ekrandaki sayılar düşmesin diye tırların rüzgarına sığınmanıza sebep olan modern zaman paranoyası. varacağınız yere yüzde beş şarjla varmakla yüzde elliyle varmak arasındaki o ince çizgide ömrünüzden ömür gider.

gecenin bir körü ıssız otobanda %12 şarjla kalınca insana bildiği bütün duaları okutturan modern zaman hastalığı. hani eskiden nokia 3310'un şarjı bitmezdi de, şimdi akıllı telefonun şarjı %20'ye düşünce elin ayağın titrer ya, heh işte onun dört tekerlekli ve tonlarca ağırlıktaki versiyonu.

klima kapalı, radyo kapalı, camlar kapalı, neredeyse nefes bile almadan en yakın istasyona süzülmeye çalışırken yaşadığın o gerilim hitchcock filmlerinde yok. varış noktasına vardığında saçlarının beyazlamış olması muhtemel.

(bkz: klimayı kapatıp montla araba sürmek)

klimayı açınca ekrandaki sayacın serbest düşüşe geçtiğini görüp eko mod tuşuna abanmanıza sebep olan o gerginlik. sırf bu yüzden kışın titreye titreye araç kullanan çok cengaver gördüm ben.

(bkz: şarjı biten arabayı ittirmek)

şarj %20'nin altına inince klimayı kapatmak suretiyle insanı dervişe döndüren, yan koltuktaki donarken sizin rejeneratif frenleme yaparak hayata tutunmaya çalıştığınız modern zaman çilesi.

benzinli arabada ışık yanınca daha elli kilometre gider bu diye rahat takılan yurdum insanını, batarya yüzde yirminin altına düşünce soğuk terler içinde bırakan modern çağ hastalığı.

arabanın şarjı yüzde onun altına düşünce yaşanan o soğuk terleme hissi, genelde kışın kaloriferi kapatmak suretiyle tedavi edilmeye çalışılan modern çağın fakirlik belirtisi sanrısıdır.

benzinli araç sahiplerinin elektrikliye geçmemek için sarıldığı, sanki her gün durmaksızın kars'a gidiyormuş gibi davrandıkları psikolojik bariyer. yahu senin altındaki araba 1000 km gitse ne olur, biyolojik menzilin maksimum 300 kilometre, çişin gelince durup şarj edeceksin işte.

bunun yüzünden araba almayanlar genelde evden işe, işten eve giden tipler. senede bir kere tatile giderken harcayacakları 20 dakikayı hayat memat meselesi yapıyorlar, asıl korkmaları gereken şey şarjın bitmesi değil şarj istasyonunda beklerken harcayacakları kahve parası.

aslında bataryanın değil, tamamen kullanıcının psikolojisinin bittiği andır. altındaki alet tek şarjla şehirler arası yol yapabilecekken sırf ibre yüzde 20'ye düştü diye klimayı kapatıp montla titreyerek süren tipleri yaratmıştır. modern zamanların benzin ışığı travmasıdır kısaca.