menzil kaygısı bir efsane mi

menzil kaygısı deyince ikiye ayırıyorum: gerçekten 600 km yol yapıp şarj derdini yaşayanlar ve evinde işinde şarj edip senede bir uzun yola çıkanlar. ikinci grup çoğunlukta ama sesi birinci gruptan az çıkıyor. elektrikli araç aldıktan sonra fark ettim ki asıl kaygı menzil değil, şarj istasyonunda sıra beklemek. hele ki bir de o sırada arkanda dizel ordusunun abilerinden 'ee şarj mı doluyor' esprisini duyduysan...

yine de şunu söyleyeyim, bu araçlar günlük kullanım için fazlasıyla yeterli. insanların çoğu zaten günde 30-40 km yapıyor, haftada bir şarja takıyorsun ve hayatına devam ediyorsun. menzil kaygısı bir süre sonra yerini 'acaba şarjda yüzde kaça kadar beklesem sıkılmam' kaygısına bırakıyor ki bu çok daha yönetilebilir bir şey. bakınız bakınız şarj istasyonunda geçen süre