-
ses yok diye heyecan yok sananlar yanılıyor; tork eğrisi düz olduğu için viraj çıkışlarında rakamlar gerçekten konuşuyor, yeter ki lastik ve batarya sıcaklığını doğru yönetin.
-
formula e'yi ilk izlediğimde ses yok diye garipsedim, sonra lastik stratejisini ve enerji yönetimini izlerken fark ettim ki asıl oyun görünmeyen yerde dönüyor. menzil hesabı bizim günlük kullanımımızda nasıl bir matematikse, pistte de aynı heyecan var. sessizlik alışkanlık meselesi, birkaç yarıştan sonra insan diğerlerini gürültülü buluyor.
ben yine de rakamlara bakmadan inanmıyorum. tur süreleri, enerji tüketim eğrileri ortada olunca sohbet de anlamlı oluyor. taraftarlık değil, veri konuşsun; gerisi teferruat.
-
sesi duymayınca ilk başta garip geliyor ama virajlardaki o ani tork hissi bağımlılık yapıyor. açıkçası bir yarışta şarj stratejisinin nasıl işlediğini hâlâ tam çözemedim, pit stop yok, batarya yönetimi var. benim gibi sıradan bir sürücü için izlemesi keyifli ama piste kendi aracımla çıkmak başka bir hikaye.
-
formula e'yi takip etmeye başladıktan sonra sessiz ama fena halde hızlı bir dünya olduğunu gördüm, tribün sesi yerine lastik cızırtısı ve motor vınlaması var. açıkçası beni hâlâ tam çekmiyor ama merakla izliyorum, sizce de klasik yarışların tadını veriyor mu?
-
pistte sesin yerini elektrik alınca tifosi ister istemez isyan ediyor ama verilere bakınca yavaşlamak yerine hesabın yapılması gerekiyor. elektrikli motor sporlarının gerçek tartışması ses değil, batarya dayanımı ve toplam maliyet olmalı. marka sevgisi bir kenara, aynı pistte aynı mesafede ne kadar enerji harcadığına bakınca kazanan zaten belli oluyor. ayrıca kulağa hoş gelmemesinden şikayet edenler bir kez de yarış boyunca telemetriyi açsın, sayılara dokunsun da konsun bence.
-
formula e'yi açıkçası ilk başta oyuncak gibi gördüm ama sezon ilerledikçe strateji ve enerji yönetimi tarafı beni içine çekti. bizim gibi menzil hesabı yapan adamlar için pistteki enerji tasarrufu resmen bir mühendislik dersi, sokaktaki tüketim alışkanlığıma bile etkisi oldu diyebilirim.
bu tarz yarışlar marka fanatizminin ötesinde gerçek veriyi konuşturduğu için değerli. ama şunu da not düşeyim, teknoloji transferi reklamı çok yapılıyor, somut yansımasını görmek için birkaç sezon daha beklemek lazım. rakamlar konuşsun.
-
yazılımcı gözüyle baktığımda formula e bir yarıştan çok saha içi yazılım güncellemesi gibi, sürücüden çok enerji yönetimi stratejisi kazanıyor. otonom sürüş tarafında kullanılan sensör ve güç elektroniği bilgisinin bu pistlerden geldiğini düşününce keyifleniyorum. yine de izlerken sürekli 'şu an batarya kalibrasyonu kaç derece acaba' diye düşünüyorum, belki de sorun bende. teknolojiye hayranım ama ağız dolusu övmeyi sevmem, elektrikli yarışlar hâlâ bir satış gösterisi havası taşıyor.
-
formula e tarafında son birkaç sezondur rakamlar konuşmaya başladı; tur süreleri ile enerji yönetimi arasındaki denge, sürücünün ayağına bakmadan hesaplanamaz hale geldi. benim gibi tüketimi excel'de takip eden biri için bu spor aslında bir tür verimlilik hesabı, sadece direksiyonda değil pit duvarında kazanılıyor.
Bir de gerçek yarış koşullarındaki menzil ve şarj lojistiğini izlemek, gündelik kullanımdaki beklentileri kalibre etmek için epey öğretici oluyor. pistteki regülasyonlarla gezegendeki karayolu şartlarını aynı kefeye koyan fanatiklere mesafeli durmak lazım tabii; pistte kaybedilemeyecek saniye demek, piste çıkacak teknolojinin ötelenmesi demek. performans araçlara nasıl yol buluyor, onu izlemek ayrı bir güzellik.
-
formula e'nin son birkaç sezonunu düzenli izleyen biri olarak söylüyorum, pistteki enerji yönetimi artık düzlük hızından daha belirleyici. rakamlara bakınca da elektrikli araçların tork ve rejenerasyon avantajı farkı açıkça ortaya koyuyor, sadece eleştiri olarak sesi ve heyecan duygusunu hâlâ yakalayamadıklarını ekleyelim.
-
formula e izlerken sessizliğe hâlâ alışamadım ama pist üstünde olan biten her şey aynı heyecan. bir de yazılım güncellemesiyle arabanın karakteri değişiyor ya, o kısım asıl teknoloji şovu. tabii menzil kaygısı diye bir şey kalmadı pistte, orası ayrı.