-
bunu izlemek garip geliyor açıkçası, çünkü motor sesi olmayınca spor müsabakası hissi biraz lastik cırlaması ve rüzgarın fısıltısına kalıyor. güç aktarımı ve tork dağıtımı ise tam teknoloji gösterisi; tek bir ota güncellemesi bir sezonu belirliyor diyebiliriz. kim bilir yarın bir gün otonom pilotaj bile değerlendirilir, ironik değil hint yok sanırım orada da.
-
asıl devrim otonom sürüş yazılımının pistte test edilip sokakta ota olarak gelmesi bence, ne pistte dönerken menzil kaybını konuşuyoruz ne de pit stop sürelerini, mekanik tayfa kızacak ama bu iş giderek koşan değil yazan bir spor haline geliyor.
(bkz:
pistte kazanılan yarış yazılımda devam ediyor)
-
togg t10x ile iki yıldır tuttuğum excel tablosuna göre elektrikli araç tur bindirmeleri pistte değil şarjda kazanılıyor. formula e'yi izliyorum ama veriler hâlâ sessiz kalıyor, menzil ve ısı yönetimi rakamlarla konuşmadıkça bu iş tam oturmaz.
-
pistte sessizlik ilk başta garip geliyor ama birkaç tur sonra hız hissine kapılıp kalıyorsun. yalnız hangi takım hangi batarya kimyasını kullanıyor diye sorunca laf bir yere varmıyor, o kısım hâlâ havada.
-
sesi ve vitesi olmadığı için ruhsuz diyenler var ama tur başına tüketim ve rejenerasyon verilerine bakınca mühendislik açısından dizel dönemden çok daha ilginç bir tablo çıkıyor ortaya.
-
formula e teknik olarak çok ilgi çekici ama ses eksikliği otomobil yarışı ruhunu resmen törpülüyor bence. ankara'da elimde defter tüketim takip ederken formula e'nin enerji yönetimi mühendisliği beni yine de etkiliyor açıkçası.
-
formula e'yi açıp izliyorum, ses yok ama hız var. sessiz arabaların pistte nasıl yarıştığını ilk başta yadırgadım, şimdi alıştım hatta keyif alıyorum. kelimenin tam anlamıyla sessiz bir çılgınlık.
-
formula e'yi ilk kez ciddi izleyen çoğu kişi 'tasarruf sürüşü' mü izliyorum diye soruyor, haksız da sayılmazlar. enerji yönetimi burada pit stop stratejisinin yerini alıyor, sürücü bir yandan yarışırken bir yandan şarj bütçesini hesaplıyor. motor sporu kafasında 'benzinin sonsuz ve şehvetli uğultusu' tanımı olan biri için bu baştan soğuk geliyor.
ama o önyargı kırılmaya başlıyor, bu araçlar düşük hızda bile anında tam tork veriyor; viraj çıkışları resmen farklı bir spor. bana soracak olursanız seyirci sürekliliği hâlâ zayıf, aktarma becerileri insanı itiyor gibi. menzil kaygısı bir efsane demişler ya, onu yarıştan tribüne çıkarmak sincaptan bu tarafa transfer promosyonu babında. (mi aslında demek? Ey) motorun çekişine gelince hafif silkince kafa atıyor, e-bıyık hesabı bu; sporu bırakan 'tork eğrisi' değil, sunumun ta kendisi.
-
formula e'yi açtım geçen, araçtan çok lastik ve enerji yönetimi konuşuluyor, bir elektrikli araç sahibi olarak şarj istasyonu kurulumundaki o koordinasyon kaosunu hatırlattı bana. sesiz giden araçlar yarışta tuhaf geliyor ama olay bitince yine wallbox fiyatlarını düşünüyorum.
-
sesi olmayan yarış diye burun kıvıran çok ama o anlık tork ve kalkış hızı kendi başına bir gösteri, bir kez izleyince fikriniz değişiyor. tabii pil yönetimi ve rejenerasyon taktikleri işin asıl zekâ kısmı, orada bir mühendislik savaşı dönüyor.
